Mijn buurhond Simba

Mijn buurman-honden-vriendje heet Simba. Simba is een Maltezer die al op leeftijd is. Dus ik heb respect voor hem ook al is hij een stuk kleiner dan ik. Maar op de een of andere manier is hij altijd bang voor mij. En dat vind ik best een beetje jammer. Ik ben helemaal niet eng. En ik zou graag samen willen spelen. Maar Simba is nou eenmaal een oude chagrijn. Ik voel wel een band met hem omdat wij dezelfde familie hebben. (Zijn baasjes zijn de moeder en stiefvader van mijn baasje). Ook hebben we allebei dezelfde magische kleur van de sneeuw waar we momenteel volop van kunnen genieten. (Oke hij geniet er iets minder van dan ik, hij is immers een oude chagrijn).

Vandaag ging ik weer bij hem op bezoek. We gingen The voice kids kijken. Dat zijn allemaal kleine mensjes die gaan zingen. En dan mogen de honden niet mee zingen. Ik wil dat wel graag maar ik hou me in. In m'n eentje is het ook zo saai. Sim wilt toch niet mee doen. Hij zingt alleen wanneer de telefoon af gaat. Dan kunnen wij hem thuis altijd horen. Dus wij weten precies wanneer de telefoon daar af gaat.

Op een gegeven moment was het tijd om een waarschuwing te geven. Er kwam een aanval aan. Dat is fijn. Dan mag ik even legaal zingen. Simba voelt het ook af en toe aan wanneer mijn baasje zich niet goed voelt. Ik heb namelijk gehoord, dat toen ik nog niet bestond, Simba baasjes moeder heeft geroepen toen ze alleen beneden lag in een heftige aanval. Hij was toen een beetje een "held". Hihi, dat is natuurlijk niks vergeleken met wat ik elke dag doe. Maarja. Ik ben dan ook ernstig geweldig goed in wat ik doe.
Maar door deze ervaring ging Simba mij ook iets meer respecteren. Hij zag dat ik het zo goed kan. En hij werd ineens een stuk minder bang voor mij. Zo kwam het dat we ineens samen op hetzelfde kleedje lagen.

Ik vond dit een leuke ervaring. Leuk genoeg om met jullie te delen.

Pootjes van Simba en Snow ! Xxx